Lotgenoten
Onderstaand
gedicht hebben we ontvangen van Anne Marie de man ( adoptiemoeder
) die de tekst bijzonder van toepassing vindt op het lotgenoten-contact
dat LOGA haar leden biedt:
"Er is nietst dat zoveel troost
kan geven als een luisterend oor en een schouder om op uit te huilen
van een begripvolle vriend of lotgenoot".
Geef
mij het maar mee
Al je onrust, je twijfel, je woede, je tranen
Geef mij het maar mee
Dan heb ik voor twee
En je onlust, je pijnen, je zoeken, je vragen
Geef mij het maar mee
Ik vraag wel voor twee
Want vandaag is het mijn beurt
Al je schepen die omslaan, je vallen en opstaan
Geef mij het maar mee
Ik struikel voor twee
Al je angstige dromen die uit kunnen komen
Geef mij het maar mee
Ik vrees wel voor twee
Want vandaag is het mijn beurt
Je verweg zijn, dichtbij zijn, je nemen, je geven
Geef mij het maar mee
Ik leef wel voor twee
Je gevangen, je vrij zijn, je dood en je leven
Geef mij het maar mee
Ik sterf wel voor twee
Want vandaag is het mijn beurt
Maar morgen is het weer jouw beurt
Rust uit dichtbij mij want morgen komt gauw
En morgen
Dat weet ik nu al
Vraag ik hetzelfde van jou |
|
| "Je weet toch dat
ik hechtingsstoornis heb en me niet in die gevoelens kan inleven" |
|