| LOGA-letters is het verenigingsblad
van LOGA, verschijnt viermaal per jaar. Redactie: Marnix Meijer Ondermaat 40 7772 JD Hardenberg tel:0523-263248 fax via internet:0847230664 logaletters@loga.info Inzenden van kopij uiterlijk voor: 15 Januari, 15 April, 30 Juli, 30 Oktober |
![]() |
LOGA LETTERS 61, december 2005
In deze editie wordt verslag gedaan van de sprekers op de landelijke jaarvergadering in Hooglanderveen. Er waren twee sprekers. Allereerst kwam Mea Coppens aan het woord die een lezing hield over het opvoeden van onze adoptiekinderen. Iedere geadopteerde heeft zijn eigen verhaal. Er zijn soms meningsverschillen in de opvoeding van de adoptieouders, die wellicht terug te brengen zijn in de eigen geschiedenis van de adoptieouders. En waar kom ik vandaan en hoe ben ik zo geworden. Wie hebben mijn leven bepaald. Wie heeft mij opgevoed en speelt dat een rol bij de opvoeding van mijn kinderen. Mea werkt veel met genogrammen. Een genogram is in feite een stamboom, maar dan aangevuld met eigenschappen van de ouders, voorouders.
De tweede spreker was Robert Kramps. Hij is ambassadeur van het Centrum voor Geweldloze Communicatie. We zijn ons er niet van bewust hoe gewelddadig onze communicatie is. We vallen elkaar vaak aan en willen winnen en proberen elkaar soms onderuit te halen door onze opmerkingen. We reageren vaak direct op kritiek.
Wat gebeurt er toch met mensen die op het ene moment een bloemetje willen meenemen voor hun moeder en op het andere moment iemand wel willen vermoorden? …
| Enkele weken geleden las ik het boek:
‘Adoptie mijn levenslijn’ van Alex Alberto Angel Restrepo Postmes.
De schrijver werd geboren in Colombia en als 6-jarige jongen door een Nederlands
echtpaar geadopteerd. In het boek vertelt hij zijn levensverhaal en zegt
hiermee de andere kant van adoptie te willen belichten, namelijk de kant
van het geadopteerde kind, en wel van het geadopteerde kind met hechtingsproblemen.
De schrijver wil taboe’s doorbreken en een discussie over adoptie in gang zetten.De opbrengst van het boek wil hij gebruiken om weeshuizen in Colombia te ondersteunen om zodoende de kinderen in zijn geboorteland een kans op een betere start te bieden. Het verhaal van Alex is bepaald geen vrolijk relaas. Het is tamelijk rauw en ongepolijst en, zo vermoed ik, voor adoptie-ouders mogelijk best heel confronterend. Toch lijkt het me ook een verhaal dat binnen LOGA-kringen, voor zowel ouders als kinderen, op bepaalde punten heel herkenbaar zal zijn. Het boek is uitgegeven door Free Musketeers en is o.a. via internet te bestellen op www. freemusketeers.nl. Heb je, als adoptieouder of –kind, dit boek gelezen? De redactie is heel erg benieuwd naar (korte) reacties op dit levensverhaal. Inzending van uw reactie graag voor 30 oktober. |
| OPROEP VAN DE REDACTIE Bea Hauptmeier van LOGA schreef vanaf haar vakantie-adres een interessante en persoonlijke terugblik over de laatste thema-dagen van LOGA. Zij laat in dit ingezonden stuk verschillende lezingen en sprekers nog eens de revue passeren. De redactie is erg benieuwd naar uw indrukken van de laatste thema-dag (of één van de vorige). Graag zou ik hieromtrent eens wat reacties van leden binnenkrijgen en van u vernemen hoe u de laatste - of een eerder gehouden- lezing persoonlijk heeft ervaren; wat maakte een bepaalde lezing bij u los, welke lezing sprak u aan, of juist niet. Of wellicht is er een onderwerp dat u als LOGA-lid heel graag eens aan de orde gesteld zag tijdens een thema-dag? Dus : mocht u deze komende (hopelijk heel zonnige) weken ook eens tijd en zin hebben om een kort stukje te schrijven n.a.v. een thema-dag van LOGA, dan ontvang ik dat heel graag van u, vóór 30 juli aanstaande. |
Leven
is je bewegen tussen geboorte en dood. begin en einde vieren van een mensen bestaan. Leven is op zoek gaan naar evenwicht en kracht naar een ik dat me draagt en volheid brengt in mijn bestaan. Leven is stappen zetten en zacht met jezelf omgaan raken aan vreugde, aan gemis aan eeuwigheid die niet vergaat. Leven is kracht vinden bij het morgenlicht van de dag de dingen proeven, opnemen, het hele zijn een plaats geven. Leven is je kwetsbaar durven werpen in het ongewisse, het niet vertrouwde vergeten te beheersen en te besturen voortdurend in verandering gaan. Leven is afscheid nemen tijd vinden om in het niets te verwijlen Het is de scheiding ingaan je aarzelend en als nieuw verbinden. Leven is opgaan blinken verzinken. Niet leven is blijven staan in wat voorbij is gegaan niet kunnen laten gaan het verleden verzegelen de zegel verbreken toekomst vergeten. Niet leven is geliefden vasthouden vrienden en vreemden niet kunnen vrijgeven zich koesteren en verdrinken in het zichtbare vergeten wat voorbij is te koesteren. |
José Bedankt |