Dat stelde adoptiepedagoge prof.dr. F. Juffer gisteren in haar inaugurele rede aan de Universiteit van Leiden. Ze betrok gegevens uit zestig studies over adoptie waaraan wereldwijd meer dan 110.000 proefpersonen meededen, onder wie ruim 11.000 geadopteerden.
Daaruit komt naar voren dat peuters die tussen het eerste en tweede levensjaar geadopteerd zijn, meer risico op probleemgedrag lopen dan de groep die na hun tweede jaar werd geadopteerd. Juffer benadrukt tegelijk dat de meeste adoptiekinderen zich normaal of goed ontwikkelen. Slechts een minderheid van de adoptiegezinnen ervaart problemen, hoewel dat deel wel groter is dan bij biologisch verwante gezinnen.
'Maar die minderheid mag niet gezichtsbepalend zijn voor adoptie in het algemeen.'
Nazorg
Adoptiegezinnen doen vaker een beroep op de hulpverlening dan andere gezinnen. Dat kan volgens Juffer komen door relatief meer problemen maar mogelijk ook omdat adoptieouders ook bij kleine problemen al actiever op zoek gaan naar hulp. Juffer bepleit nazorg na aankomst van het adoptiekind, zoals tijdelijk lichte vormen van opvoedingsondersteuning.

Eindhovens Dagblad | 02-02-2002 |

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Adoptiekinderen ontwikkelen zich meestal normaal

Dat zegt F. Juffer, hoogleraar adoptiepedagogiek aan de Universiteit Leiden. Ze komt tot haar conclusie op basis van de bestudering van zestig adoptieonderzoeken uit de hele wereld, waarbij 11 duizend geadopteerden betrokken waren.

Vrijdag aanvaardde ze het ambt van hoogleraar. Ze bekleedt al sinds 2000 in Leiden de bijzondere leerstoel studie van adoptie, ingesteld door de Vereniging Wereldkinderen.

Juffer: 'Het is waar dat adoptiekinderen op de basisschool en later in de puberteit meer problemen hebben dan kinderen die opgroeien bij hun biologische ouders. Dat kunnen zeer ernstige problemen zijn, dat zal ik zeker niet ontkennen. Maar het is ook een feit dat veel adoptieouders wat sneller met een probleem naar de hulpverlening stappen.'

Opmerkelijk is dat kinderen die op de leeftijd van 1 of 2 jaar bij het adoptiegezin arriveren, meer kans lopen op gedragsproblemen dan kinderen die na hun tweede worden opgenomen. Dat kinderen pas in de puberteit hun roots gaan zoeken, klopt niet. 'Ook kinderen van 6, 7 jaar gaan beseffen dat hun adoptie misschien wel mooi was, maar dat er ook een andere kant zit aan het verhaal: iemand heeft mij afgestaan.'

Juffer keek niet alleen hoe adoptiekinderen zich ontwikkelden vergeleken met biologische eigen kinderen. Ze zette adoptiekinderen ook naast tehuiskinderen. 'Kinderen die in tehuizen opgroeien, hebben al na een paar maanden een ernstige ontwikkelingsachterstand, blijken zich niet goed te hechten aan anderen en zijn veel minder communicatief.'

Opvallend is dat kinderen die in een ander land werden geadopteerd minder gedragsproblemen vertonen dan kinderen die in de buurt in een gezin werden opgenomen.

Juffer: 'Waarschijnlijk speelt mee dat alleen al door verschillen van huidskleur in het gezin de adoptie een openlijke gebeurtenis is, waar iedereen van af weet. Kennelijk ontstaan er meer problemen als de adoptie een angstvallig bewaard gezinsgeheim is.'

De adoptie van kinderen uit het buitenland stijgt de laatste jaren, van ongeveer vijfhonderd kinderen per jaar in het begin jaren negentig naar inmiddels ongeveer duizend kinderen per jaar.

'Dat komt omdat het beeld over adoptie genuanceerder wordt. En steeds meer mensen blijven door het uitstellen van de gezinsfase, onvrijwillig kinderloos. Als medische oplossingen niet werken, komt adoptie in zicht.'

Volkskrant | 02-02-2002 |